کمال ‏الدین ابوالفضل ابن ‏فوطی

(723 -642 ق)، محدث، مورخ، متكلم، حكیم، شاعر و منجم. نیاكانش از مردم مرورود خراسان بودند. در چهارده سالگى مغولان او را در بند كردند و نزدیك دو سال در بند بود. در زمان آخرین خلیفه‏ى عباسى در بغداد شغل دیوانى داشت. ابن‏فوطى در منطق، حكمت و خوشنویسى استاد بود و به دو زبان فارسى و عربى شعر مى‏سرود. پس از فتح بغداد، به خدمت خواجه نصیرالدین طوسى رفت و در محضر او علوم پایه را آموخت، و در رصدخانه‏ى مراغه مشغول كار شد. در 679 ق به بغداد بازگشت و از على بن ساعى بغدادى بهره گرفت. گفته‏اند كه وى حدود پانصد استاد دید. در ایامى كه عطاءالملك جوینى امارت بغداد داشت وارد دربار گردید. او مجدداً به سال 704 ق به آذربایجان سفر كرد و سه سال در آن خطه زیست. او سفرهاى دیگرى نیز به آذربایجان كرد و سرانجام در اثر سكته و كهولت در بغداد درگذشت. چون نیاى مادرى او فوطه (لنگ) مى‏فروخته، به ابن‏فوطى شهرت یافته است. برخى منابع نیز وى را به واسطه‏ى پیشه‏ى نیاى پدرش ابن‏صابونى نام نهاده‏اند. در شیعى یا معتزلى یا شافعى بودن او جاى تردید است. از آثارش: «الحوادث الجامعة والتجارب النافعة فى المائة السابعة»، در رویدادهاى سده‏ى هفتم قمرى در چند مجلد؛ «تاریخ الحوادث من آدم الى خراب بغداد»؛ «تذكرة الرصد»، در تاریخ رصدخانه‏ى مراغه؛ «دررالاصداف فى غرر الاوصاف»، در بیست جلد، در شرح مراحل هستى؛ «مجمع الآداب فى معجم الاسماء والالقاب»؛ «معجم الشیوخ»؛ «الدرر الناصعة فى شعراء المائة السابعة».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.